'Bewustzijn versus Mens-zijn

Bewustzijn versus Mens-zijn (De 'Lifetime Journey' editie)

‘We zijn niet hier op aarde om onze menselijkheid te ontgroeien. We zijn hier om haar ten volste te ervaren.’

Als mensen op een spiritueel pad hebben we soms de neiging om heel snel naar de laag van het 'begrijpen' te schieten. Als het leven schuurt, als een dynamiek ons leegzuigt of oude pijn raakt, roepen we al snel: "Ik zie het grotere plaatje, ik kijk er doorheen, het is een spiegel." Op zich is dat wat je bewust opmerkt. Het is de eerste stap naar bewustwording.

Mijn afgelopen 30-daagse reset ben ik natuurlijk niet voor niets begonnen. Mijn lichaam gaf me duidelijke signalen. Signalen die ik wel opmerkte, maar niet genoeg aandacht gaf. Ik ging maar door en liet me meeslepen door de ratrace. In die waan van de dag vergeet je vaak écht bewust te zijn. Je bent niet meer bezig met voelen en merkt signalen nauwelijks nog op. Totdat je lichaam schreeuwt.

Het brengt me bij de zin die ik zelf zo vaak gebruik:
‘Luister naar het gefluister van je lichaam voordat het begint te schreeuwen.’

Al langer zei ik tegen mezelf: "Vertraag, neem pauze. Niet alleen in de vorm van een vakantie, maar juist gedurende je dag." Dat deed ik wel enigszins, maar lang niet altijd op de momenten dat ik het 't hardste nodig had. Deze reset heeft me weer met beide voeten in de modder gezet. Ik herinnerde me dat ons lichaam een eigen taal spreekt. Een brok in de keel of een steek in het hart zijn geen tekens van 'te weinig spirituele groei'. Het zijn juist de navigatiepunten van ons menszijn.

Wanneer ik tijdens het geven en ontvangen van sessies en meditaties in staten van non-duaal bewustzijn ben, valt alles samen. Alles is goed zoals het is, omdat alles één wordt. Het is een heerlijke staat van zijn die door diepere lagen heen werkt en helend is. Het vergroot je bewustzijn. Maar als mens in een duale wereld kun je je niet continu in die non-duale staat begeven. Sterker nog: als mens zou je dat simpelweg niet overleven!

Het inzicht: De lifetime journey & nederigheid

Meer dan tien jaar geleden begon mijn pad van bewustwording. De realiteit is dat dit een lifetime journey is. Er is geen eindstation waar je ineens 'klaar' bent. Gedurende ons leven zullen er altijd weer schaduwkanten de kop opsteken of oude imprints worden getriggerd. Gewoon, omdat we mens zijn.

Vera Helleman beschrijft prachtig hoe het ego soms een loopje met ons neemt via 'valse nederigheid'. Valse nederigheid probeert alles direct spiritueel glad te strijken en sust het conflict onder het mom van 'de wijste zijn'. Het spirituele ego wil namelijk dolgraag 'verlicht' zijn om de rauwe realiteit en de pijn maar niet te hoeven voelen. Het gebruikt spirituele concepten als een schild.

Maar zoals Eckhart Tolle altijd zo helder omschrijft: het ego lost op zodra het geobserveerd wordt. Je hoeft die reactie van het ego dus niet te bevechten; je hoeft alleen maar liefdevol op te merken dat het probeert weg te vluchten uit de realiteit van het huidige moment.

En als dat ego dan met verhalen komt zoals "ik mag dit niet meer voelen" of "ik ben niet spiritueel genoeg gegroeid", helpt de nuchtere benadering van Byron Katie. Zij nodigt ons uit om die strenge gedachten simpelweg te bevragen: Is het écht waar dat ik deze pijn nu niet mag voelen?

Want de feedback van je lichaam liegt nooit: de innerlijke pijn blijft onder dat spirituele schild gewoon voelbaar.

Hierin zit juist zo’n mooi contrast: je kunt wel buigen voor iemands ziel en spirituele pad, maar echte nederigheid betekent dat je op menselijk niveau – de laag van het ego – niet overal in mee hoeft te gaan.

Echte nederigheid vertelt je dat je grootsheid zich niet bevindt op de laag van het ego. Het accepteert de lifetime journey en omarmt het ego als een kompas in plaats van een vijand. Het hoeft niets recht te zetten, te bewijzen of te vechten. Je laat de ander volledig vrij op zijn of haar pad, maar blijft tegelijkertijd teder en standvastig bij je eigen behoeften.

Door het vergroten van je bewustzijn veranderen de triggers niet altijd direct, maar je leert er wel steeds makkelijker, sneller en zachter doorheen te bewegen. Je herkent het patroon eerder en kunt jezelf sneller de rust gunnen die op dat moment nodig is.

De afgelopen 30 dagen hebben de automatische neiging om alles te willen sussen en harmoniseren in mij zachtjes stilgezet. Ik hoef de vrede buiten mezelf niet meer te redden ten koste van mijn eigen energie. Ik mag simpelweg rusten in mijn eigen centrum.

Dat en meer heeft de reset mij gebracht.